Erfstuk

‘Vader is de sterke man die alles weet en alles kan’. Dat staat op een bordje dat ik dertig jaar geleden als grapje op de Antwerpse volgeltjesmarkt voor 5 Belgische franc (toen een kwartje, nu ongeveer 11 eurocent) kocht. Ik gaf het aan mijn vader, die het als een soort tegengrapje pontificaal in de woonkamer hing. Een oerlelijk bordje dat detoneerde met de rest van de inrichting, maar desondanks jarenlang de muur sierde.

Toen mijn eerste kind geboren werd, kwamen mijn ouders naar het ziekenhuis. Mijn vader had een kadootje bij zich. Het was het bordje. Ik was er blij mee en hing het op een prominente plek in mijn eigen huis. Daar hangt het nu –negen jaar later- nog steeds.

Jonge kinderen geloven in het absolute, dus toen mijn kinderen eenmaal doorkregen wat er op het bordje stond, geloofden ze ook werkelijk dat ik alles wist en alles kon. Het stond er toch? Ik heb meermalen moeten vertellen dat het een soort grapje was, maar ze geloofden dat eigenlijk maar half.

Tegenwoordig worden de eerste grapjes over het bordje gemaakt. ‘Vader is de sterke man die niets weet en niets kan’ laten Finn en Rogi me nu af en toe met een schalks lachje weten. Best spannend om dat te zeggen, want ze vallen dus een beetje van hun geloof af dat ik inderdaad almachtig ben.  

Er zijn nu nog twee haltes voor het bordje en mij over. Als ze pubers zijn komt natuurlijk de dag dat één van ze op het idee komt het bordje te lezen als ‘Vader is de sterke man die nog wel wil maar niet meer kan’.  En dan hebben ze waarschijnlijk nog gelijk ook.

 En de laatste halte komt als ik er zelf een papiertje omheen doe om het naar een of ander ziekenhuis mee te kunnen nemen, op mijn eerste dag als opa Steven die op bezoek gaat bij zijn eerste kleinkind.

Groet!

Steven