‘Ik ben Messi! ’. Dit is tegenwoordig  waarschijnlijk het meest gehoorde zinnetje op allerlei voetbalveldjes. Nu iedereen het erover eens is dat Messi de beste speler ter wereld is, spiegelen kinderen zich graag aan de Argentijn en hopen vurig dat iets van zijn glorie op ze afstraalt. Een kind moet zich in dit leven toch een beetje zelf uitvinden en een held is daarin dan meer dan welkom.  Dat is namelijk ook de psychologische functie van helden: ze laten kinderen zien dat ze iets kunnen bereiken.

Maar kinderen houden niet alleen van helden, maar ook van de underdog. Alleen zal geen kind ooit zeggen ‘Ik ben die ene spits van VVV!’. Kinderen houden weliswaar van underdogs, maar niet omdat ze naar een underdogpositie streven. Ze houden van underdogs omdat ze er vaak zelf een zijn.  Dat is ook een van de redenen dat kinderen zo van dieren houden; ook dieren zijn immers underdogs, overgeleverd aan de wil van ons volwassenen.

Het mooist vinden kinderen het natuurlijk als een underdog een held wordt. Bijna alle sprookjes volgen die verhaallijn; iemand bij wie alles tegen lijkt te zitten eindigt als held. En dat geldt niet alleen voor sprookjes, want ik schat dat 95% van alle volwassenfilms precies diezelfde structuur hebben.  Zowel volwassenen als kinderen vinden het dus kennelijk geruststellend om te weten dat je als onderliggende partij heus nog wel iets kan betekenen.

Tot slot; we vinden het ook prettig als een held uiteindelijk een underdog wordt. Want wat maakt helden nou menselijker dan dat ze, net als wij, gewoon blijken te kunnen falen? Alleen kinderen hebben die behoefte aan de gevallen held nog niet zo. Die verlustigen zich wel aan een held als Messi, maar nog niet zo zeer aan een gevallen held als Strauss-Kahn.  Die zou door een kinderjury na het schrijven van honderd strafregels en de belofte zoiets nooit meer te zullen doen, met de groeten aan zijn vrouw huiswaarts worden gezonden.